در دیر محبت که ادب آینه دارست

چندان که نظرکار کند هوش نباشد

آنجا که ادب قابل دیدارپرستی ست

واکردن مژگان کم از آغوش نباشد

خاموش به آن شعله که خاموش نباشد

گویند به صحرای قیامت سحری هست

یارب که جز آن صبح بناگوش نباشد