چون چشم خواب پا را م ژگان بهم نباشد

حیف است ننگ افلاس دامان مردگیرد

تا ناخنی ست در دست کس بی درم نباشد

غفلت هزار رنگ است در کارگاه اجسام

بی انتظار نتوان از وصل کام دل برد

شادی چه قدر دارد جایی که غم نباشد

روزی دو، این تب و تاب باید غنمیت انگاشت