بی انتظار نتوان از وصل کام دل برد

تا ناخنی ست در دست کس بی درم نباشد

غفلت هزار رنگ است در کارگاه اجسام

چون چشم خواب پا را م ژگان بهم نباشد

شادی چه قدر دارد جایی که غم نباشد

روزی دو، این تب و تاب باید غنمیت انگاشت

ای راحت انتظاران ، هستی ، عدم نباشد