فرصت هستی درین میخانه پر بی مهلت است

گفتگوآخربه آن لعل خموشم می کشد

سرخوش پیمانه یاد نگاه کیستم

رنگ گرداندن به کوی میفروشم می کشد

همچو می خم تا به ساغر دو جوشم می کشد

آفتابم رشته ساز سحر نگسسته است

آرزو برتخت شاهی خرقه پوشم می کشد