همچو می خم تا به ساغر دو جوشم می کشد

سرخوش پیمانه یاد نگاه کیستم

رنگ گرداندن به کوی میفروشم می کشد

فرصت هستی درین میخانه پر بی مهلت است

آفتابم رشته ساز سحر نگسسته است

آرزو برتخت شاهی خرقه پوشم می کشد

زبن همه شوری که دارد کارگاه اعتبار