در شکنج پیری ام هر مو زبان ناله ای است

تا نگه آغوش پیدا کرد عالم تنگ شد

پیکرم در جست وجویت رفت همدوش نفس

رشته این ساز از فرسودگی آهنگ شد

از خمیدنها سراپایم طرف با چنگ شد

آن قدر وامانده ام کز الفتم نتوان گذشت

اشک هم در پای من افتاد و عذر لنگ شد