از خمیدنها سراپایم طرف با چنگ شد

پیکرم در جست وجویت رفت همدوش نفس

رشته این ساز از فرسودگی آهنگ شد

در شکنج پیری ام هر مو زبان ناله ای است

آن قدر وامانده ام کز الفتم نتوان گذشت

اشک هم در پای من افتاد و عذر لنگ شد

جوهر خط آخر از آیینه ات میگون دمید