آن قدر وامانده ام کز الفتم نتوان گذشت

رشته این ساز از فرسودگی آهنگ شد

در شکنج پیری ام هر مو زبان ناله ای است

از خمیدنها سراپایم طرف با چنگ شد

اشک هم در پای من افتاد و عذر لنگ شد

جوهر خط آخر از آیینه ات میگون دمید

دود هم از شعله حسن تو آتش رنگ شد