دود هم از شعله حسن تو آتش رنگ شد

آن قدر وامانده ام کز الفتم نتوان گذشت

اشک هم در پای من افتاد و عذر لنگ شد

جوهر خط آخر از آیینه ات میگون دمید

کسب آگاهی کدورت خانه تعمیر است و بس

هر قدر آیینه شد دل زیر مشق زنگ شد

هیچکس حسرتکش بی مهری خوبان مباد