به خیال آینه باختی که جمال رفت و مثال شد

کم و بیش وهم تعینت سر و برگ نقص و کمال شد

مه نو دمید و به بدر زد بگداخت بدر و هلال شد

به صفای جلوه نساختی حق کبریا نشناختی

سحری گذشتی از انجمن سر آستین به هوا شکن

ز شمیم سایه سنبلت گل شمع ناف غزال شد

چو نفس مرا ز سر هوس به هوا رسیده ز جیب دل