چو نفس مرا ز سر هوس به هوا رسیده ز جیب دل

به خیال آینه باختی که جمال رفت و مثال شد

سحری گذشتی از انجمن سر آستین به هوا شکن

ز شمیم سایه سنبلت گل شمع ناف غزال شد

گرهی ز رشته گشوده ای که شکست بیضه و بال شد

به ترانه من و ما کسی ز نوای دل چه اثر برد

مزه حلاوت این شکرزازل ودیعت لال شد