گرهی ز رشته گشوده ای که شکست بیضه و بال شد

سحری گذشتی از انجمن سر آستین به هوا شکن

ز شمیم سایه سنبلت گل شمع ناف غزال شد

چو نفس مرا ز سر هوس به هوا رسیده ز جیب دل

به ترانه من و ما کسی ز نوای دل چه اثر برد

مزه حلاوت این شکرزازل ودیعت لال شد

ز تلاش نازکی سخن ، گهر صفا به زمین مزن