سحری گذشتی از انجمن سر آستین به هوا شکن

مه نو دمید و به بدر زد بگداخت بدر و هلال شد

به صفای جلوه نساختی حق کبریا نشناختی

به خیال آینه باختی که جمال رفت و مثال شد

ز شمیم سایه سنبلت گل شمع ناف غزال شد

چو نفس مرا ز سر هوس به هوا رسیده ز جیب دل

گرهی ز رشته گشوده ای که شکست بیضه و بال شد