مزه حلاوت این شکرزازل ودیعت لال شد

چو نفس مرا ز سر هوس به هوا رسیده ز جیب دل

گرهی ز رشته گشوده ای که شکست بیضه و بال شد

به ترانه من و ما کسی ز نوای دل چه اثر برد

ز تلاش نازکی سخن ، گهر صفا به زمین مزن

خجل است جور چینیی که به مو رسید و سفال شد

ز غبار لشکر زندگی دو سه روز پیشترک برآ