شرم نرسیدن ثمرپیشرسم شد

کو خواب عدم کز تب و تابم کند ایمن

چون شمع گشاد مژه در دیده خسم شد

بر هرخس و خاری که در این باغ رسیدم

سرتا قدمم در عرق شمع فرورفت

یارب زکجا سیر گریبان هوسم شد

عنقای جهان خودم اما چه توان کرد