تدبیر، علاج مرض ذاتی کس نیست

چشمی که گشودم عرق خجلت من شد

نشکافتم آخر ره تحقیق گریبان

فرصت نفسی داشت که پامال سخن شد

از شیشه شدن سنگ همان توبه شکن شد

حیرت نپسندید ز ما گرم نگاهی

بردیم در آن بزم چراغی که لگن شد