جز یاس ز لاف من و ما هیچ نبردیم

بردیم در آن بزم چراغی که لگن شد

تنزیه ز آگاهی ما گشت کدورت

جان بود که در فکر خود افتاد و بدن شد

تار نفس از بسکه جنون یافت کفن شد

شب در خم اندیشه ی گیسوی تو بودم

فکرم گرهی خورد که یک نافه ختن شد