خموشی را زبانها می دهد اعجاز حسن او

سواد دشت امکان شوخی چشم غزالان شد

به ذوق جلوه او از عدم تا سر برآوردم

چو توفان بهار از هرکف خاکم گریبان شد

به چشمش سرمه تا بر خویشتن بالید مژگان شد

بقدر شوخی خطش سیاهی می کند داغم

ز هر دودی کز آنجا گرد کرد اینجا چراغان شد