بیخبرسوخت نفس ورنه درین مکتب وهم

آبله پای که بوسید که او لنگ نشد

بی صفا محرمی خویش چه امکان دارد

سنگ تا شیشه نشد آینه سنگ نشد

صفحه ای نیست کز آتش زدن ارژنگ نشد

دل هر ذره به صد چشم تماشا جوشید

دهر طاووس شد و محرم نیرنگ نشد