صفحه ای نیست کز آتش زدن ارژنگ نشد

بی صفا محرمی خویش چه امکان دارد

سنگ تا شیشه نشد آینه سنگ نشد

بیخبرسوخت نفس ورنه درین مکتب وهم

دل هر ذره به صد چشم تماشا جوشید

دهر طاووس شد و محرم نیرنگ نشد

صوف و اطلس ز کجا پینه بر اندام تو دوخت