هیچکس بی خودگدازی شمع این محفل نشد

گرچه رنگ این دو آتشخانه از من ریختند

از جبینم چون شرر داغ فنا زایل نشد

اعتبار اندیشگان آفت پرست کاهشند

عافیت گر هست نقش پرده واماندگی ست

حیف پروازی که آگاه از پر بسمل نشد

ذوق آغوش دویی در وصل نتوان یافتن