عافیت گر هست نقش پرده واماندگی ست

از جبینم چون شرر داغ فنا زایل نشد

اعتبار اندیشگان آفت پرست کاهشند

هیچکس بی خودگدازی شمع این محفل نشد

حیف پروازی که آگاه از پر بسمل نشد

ذوق آغوش دویی در وصل نتوان یافتن

بیخبرمجنون ما لیلی شد ومحمل نشد