ذوق آغوش دویی در وصل نتوان یافتن

هیچکس بی خودگدازی شمع این محفل نشد

عافیت گر هست نقش پرده واماندگی ست

حیف پروازی که آگاه از پر بسمل نشد

بیخبرمجنون ما لیلی شد ومحمل نشد

نی گداز دل به کار آمد نه ریزشهای اشک

بی تومشت خاک من برباد رفت وگل نشد