بی جگر خوردن ، بهار طرز نتوان تازه کرد

تا چرا از خاکساران خط مشکین نشد

ناز هستی در تماشاخانه دل عیب نیست

کیست در سیر بهار آیینه خودبین نشد

غوطه تا در خون نزد فطرت ، سخن رنگین نشد

چشم زخمم تا به روی تیغ او واکرده اند

از روانی موج خون را چون نگه تسکین نشد