بسکه ما را عافیت آیینه دار آفت است

غوطه تا در خون نزد فطرت ، سخن رنگین نشد

چشم زخمم تا به روی تیغ او واکرده اند

از روانی موج خون را چون نگه تسکین نشد

آشیان هم جز فشار پنجه شاهین نشد

داغم از وارستگیهای دعای بی اثر

کز فسون مدعا زحمتکش آمین نشد