یعنی چو هلالم خم محراب جبین شد

غفلت چه فسون خواند که در خلوت تحقیق

برگشت نگاهم ز خود و آینه بین شد

گل کرد ز مسجودی من سجده فروشی

عنقایی ام از شهرت خودگشت فزون تر

آخر پی گمنامی من نقش نگین شد

دل خواست به گردون نگرد زیر قدم دید