دل خواست به گردون نگرد زیر قدم دید

یعنی چو هلالم خم محراب جبین شد

عنقایی ام از شهرت خودگشت فزون تر

آخر پی گمنامی من نقش نگین شد

آن بود که در یک نظر انداختن این شد

هر لحظه هوایی ست عنان تاب دماغم

رخشی که ندارم به خیال اینهمه زین شد