آیینه کمند نگهی بود که چین شد

هر لحظه هوایی ست عنان تاب دماغم

رخشی که ندارم به خیال اینهمه زین شد

از عالم حیرانی من هیچ مپرسید

وقت است که بر بی کسی عشق بگرییم

کاین شعله ز خار و خس ما خاک نشین شد

در غیب و شهادت من و معشوق همانیم