کاین شعله ز خار و خس ما خاک نشین شد

از عالم حیرانی من هیچ مپرسید

آیینه کمند نگهی بود که چین شد

وقت است که بر بی کسی عشق بگرییم

در غیب و شهادت من و معشوق همانیم

بیدل تو بر آنی که چنان بود و چنین شد