انکار نمود آنچه ز صافی به در افتاد

صد ناله تمنا نفس بازپسین شد

زنداز نیرنگ خیالم چه توان کرد

رحم است بر آن شخص که او آینه بین شد

جوهربه رخ آینه روشنگرچین شد

موهوس و این لنگر ادبار چه سوداست

چون سایه نباید کلف روی زمین شد