تا شکست آیینه ام دلر نمی دانم چه شد

مشت خونی کز تپیدن صد جهان امید داشت

تا درت دل بود آنسوتر نمی دانم چه شد

سیر حسنی دآشتم در حیوت آباد خفال

دی من و صوفی به درس معرفت پرداختیم

او رقم کم کرد و من دفتر نمی دانم چه شد

بیدماغ طاقت از سودای هستی فارغ است