دی من و صوفی به درس معرفت پرداختیم

تا درت دل بود آنسوتر نمی دانم چه شد

سیر حسنی دآشتم در حیوت آباد خفال

تا شکست آیینه ام دلر نمی دانم چه شد

او رقم کم کرد و من دفتر نمی دانم چه شد

بیدماغ طاقت از سودای هستی فارغ است

تا چو اشک از پا فتادم سر نمی دانم چه شد