هستی جاوبد ریزدگل به دامان عدم

یک مژه چشمی که بر روی عزیزان بشکفد

تا قیامت در کف خاکی که نقش پای اوست

دل تپد، آیینه بالد، گل دمد، جان بشکفد

یک تبسم وار اگر آن لعل خندان بشکفد

گل فروشان جنون را دستگاهی لازم است

غنچه این باغ ترسم بی گریبان بشکفد