شکار زخمی ام ، بیتابی ام دارد تماشایی

چون گل تاکی سپهرم در دل صد چاک بنشاند

چو عشق آمد، خیال غیر، رخت از سینه می بندد

شکوه برق گرد یک جهان خاشاک بنشاند

مبادا جوش خونم الفت فتراک بنشاند

گر چرخت نوازش کرد از مکرش مباش ایمن

کمان چون تیر را در برکشد بر خاک بنشاند