شکوه برق گرد یک جهان خاشاک بنشاند

دمی چون صبح می خواهم قفس بر دوش پروازی

چون گل تاکی سپهرم در دل صد چاک بنشاند

چو عشق آمد، خیال غیر، رخت از سینه می بندد

شکار زخمی ام ، بیتابی ام دارد تماشایی

مبادا جوش خونم الفت فتراک بنشاند

گر چرخت نوازش کرد از مکرش مباش ایمن