دمی چون صبح می خواهم قفس بر دوش پروازی

گل ساغر تواند چید هرکس تاک بنشاند

خیال طره حور است ز!هد را اگر بر سر

ز بهر زلف حوران شانه از مسواک بنشاند

چون گل تاکی سپهرم در دل صد چاک بنشاند

چو عشق آمد، خیال غیر، رخت از سینه می بندد

شکوه برق گرد یک جهان خاشاک بنشاند