چو عشق آمد، خیال غیر، رخت از سینه می بندد

ز بهر زلف حوران شانه از مسواک بنشاند

دمی چون صبح می خواهم قفس بر دوش پروازی

چون گل تاکی سپهرم در دل صد چاک بنشاند

شکوه برق گرد یک جهان خاشاک بنشاند

شکار زخمی ام ، بیتابی ام دارد تماشایی

مبادا جوش خونم الفت فتراک بنشاند