پای به خواب رفته من در نگار ماند

آگاهیم سراغ تسلی نمی دهد

از جوهر آب آینه ام موجدار ماند

غفلت به نازبالش گل داد تکیه ام

آنجا که من ز دست نفس عجز می کشم

دست هر!ر سنگ به زیر شرار ماند

باید به فرصت طربم خون گریستن