وضع حیاست دامن فانوس عافیت

هرجا شکست آبله دل یادگار ماند

دل را تپیدن از سرکوی تو برنداشت

این گوهر آب گشت و همان خاکسار ماند

از ضبط خود چراغ گهر در حصار ماند

مفت نشاط هیچ اگر فقر و گر غنا

دستی نداشتم که بگویم ز کار ماند