فکر انجام شرار و برق در آغاز ماند

نیست جز مهر زبان موج تمکین گهر

دل چو ساکن شد نفس از شوخی پرواز ماند

چشم واکردیم دیگر یاد پیش و پس کراست

کی حریف وحشت سرشار دل گردد سپند

این جرس از کاروان ما به یک آواز ماند

وحشت صبح از نفس ایجاد شبنم می کند