یک سجده جبین داشتم آنهم به زمین ماند

چون شمع که خاکسترش آیینه داغ است

من سوختم و چشم سیاهی به کمین ماند

دیگر چه نثار تو کند مشت غبارم

گر هوش پود عبرت شهرت طلبیهاست

خمیازه خشکی که ز شاهان به نگین ماند

گرد نفس تست پرافشان تو هم