همچو عکسی که برد سادگی از آینه ها

رنگ در خامه نقاش سر زانو ماند

ای حباب آینه حسن وقار تو حیاست

چون عرق ریختی از چهره نخواهد رو ماند

هرچه در طبع تو جا کرد تو رفتی او ماند

فوت فرصت المی نیست که زایل گردد

رنگها رفت و به تشویش دماغم بو ماند