هرچه در طبع تو جا کرد تو رفتی او ماند

ای حباب آینه حسن وقار تو حیاست

چون عرق ریختی از چهره نخواهد رو ماند

همچو عکسی که برد سادگی از آینه ها

فوت فرصت المی نیست که زایل گردد

رنگها رفت و به تشویش دماغم بو ماند

من گم کرده بضاعت به چه نازم بیدل