نفس به سینه چو خط بر جریده می ماند

بیاکه بی تو به چشم ترم هجوم نگاه

به موج صفحه مسطر کشیده می ماند

ز عجز اگر سر طومار شکوه بگشایم

کجا رویم که دامان سعی بسمل ما

ز ضعف در ته خون چکیده می ماند

چه گل کنیم به دامن ز پای خواب آلود