که آب می شود و محو دیده می ماند

طراوت من و مایی که مایه اش نفس است

به خونی از رگ بسمل چکیده می ماند

گداخت حیرتم از نارسایی اشکی

ز بسکه رشته ساز نفس گسیخته است

نشاط دل به نوای رمیده می ماند

غنیمت است دمی چند مشق ناله کنیم