غربت همه کس را به چنین بیشه دواند

شوق تو به سامان خراش دل عشاق

ناخن چه خیال است مگر تیشه دواند

دور از مژه اشک است و همان بی سر و پایی

شوری ست در این بزم کز افسون شکستن

چندان که پری بال کشد شیشه دواند

صد کوچه خیال ست غبار نفس اینجا