شوری ست در این بزم کز افسون شکستن

ناخن چه خیال است مگر تیشه دواند

دور از مژه اشک است و همان بی سر و پایی

غربت همه کس را به چنین بیشه دواند

چندان که پری بال کشد شیشه دواند

صد کوچه خیال ست غبار نفس اینجا

تا سیر گریبان به چه اندیشه دواند