چندان که پری بال کشد شیشه دواند

دور از مژه اشک است و همان بی سر و پایی

غربت همه کس را به چنین بیشه دواند

شوری ست در این بزم کز افسون شکستن

صد کوچه خیال ست غبار نفس اینجا

تا سیر گریبان به چه اندیشه دواند

مجنون تو راگر همه تن بند خموشی ست