مجنون تو راگر همه تن بند خموشی ست

چندان که پری بال کشد شیشه دواند

صد کوچه خیال ست غبار نفس اینجا

تا سیر گریبان به چه اندیشه دواند

چون نی هوس ناله به صد بیشه دواند

وقت است که چون غنچه به افسون خموشی

در ناله بلبل نفسم ریشه دواند