تا سیر گریبان به چه اندیشه دواند

شوری ست در این بزم کز افسون شکستن

چندان که پری بال کشد شیشه دواند

صد کوچه خیال ست غبار نفس اینجا

مجنون تو راگر همه تن بند خموشی ست

چون نی هوس ناله به صد بیشه دواند

وقت است که چون غنچه به افسون خموشی